Get Adobe Flash player
Aktualnie online: 4
W sumie: 263979

Repertuar

W swoim repertuarze Reprezentacyjny Zespół Artystyczny Wojska Polskiego posiada przedstawienia i widowiska popularyzujące tradycje narodowe i chwałę oręża polskiego – poczynając od programów historycznych, poprzez estradowe i rozrywkowe, okolicznościowe, kameralne, aż po samodzielne koncerty i występy solistów, dwóch orkiestr oraz chóru (w tym oprawa liturgii mszy świętych).
Poniżej  krótka charakterystyka wybranych programów artystycznych z repertuaru Zespołu:

:: REPERTUAR BIEŻĄCY ::

1. Widowiska historyczne w wykonaniu solistów, chóru, baletu i orkiestry symfonicznej m.in.:

  • ”Jak białe orły”

– koncert najbardziej znanych i lubianych pieśni żołnierskich oraz patriotycznych z różnych okresów historycznych (od średniowiecza do współczesności) sławiących dzieje oręża polskiego i walkę narodu o niepodległość.

Realizatorzy:
kierownictwo artystyczne – Adam Martin
kierownictwo muzyczne – Mirosław Racewicz
reżyseria i choreografia – Jacek Tomaszewski
przygotowanie chóru – Paweł Szkop
kierownictwo techniczne – Krzysztof Stoiński, Robert Zapora

  •  ”Póki w narodzie myśl swobody żyje…”

– widowisko z okazji 90. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Premiera: 11 listopada 2008 r., Teatr Polski w Warszawie. Wersja okolicznościowa (inauguracja obchodów 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej): 19 stycznia 2009 r., Teatr Wielki w Warszawie.

  • ”Mieczów dostatek, chorągwi tryumf…”

– widowisko historyczne z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem.
Premiera: 17 lipca 2010 r., Grunwald. Prapremiera: 12 czerwca 2010 r., Taczów.

  • ”W Ojczyznę zakorzeniony…”

– program okolicznościowy przygotowany z okazji beatyfikacji papieża Jana Pawła II. Premiera: 3 maja 2011 r., Kościół Parafialny p.w. Św. Marii Magdaleny w Warszawie.

  • ”Pod znakiem orła – w bieli i czerwieni…”

– program okolicznościowy przygotowany z okazji Dnia Flagi Rzeczypospolitej Polskiej.
Premiera: 3 maja 2011 r., Kościół Parafialny p.w. Św. Marii Magdaleny w Warszawie.

  • ”Ojczyzna – to historia nasza…”

– pieśni legionowe i żołnierskie z okresu 1914-1920 r.
Premiera: 10 listopada 2011 r., Teatr Polski w Warszawie.

  • ”…A w piersiach święty żar…” 

– wspomnienia z Powstania 1863 roku. Widowisko historyczne przygotowane z okazji 150. rocznicy wybuchu Powstania  Styczniowego. Senat RP ustanowił rok 2013  Rokiem Powstania Styczniowego. ”Honorując patriotyczne oddanie i szlachetne poświęcenie powstańców styczniowych, spłacamy dług wobec wielu pokoleń Polaków, którzy nie wahali się stanąć do walki w obronie wolności […]. Powstanie było wyrazem sprzeciwu wobec carskiego ucisku i intensywnej polityki rusyfikacji. Pomimo poświęcenia i poniesionych ofiar zryw zakończył się klęską […]”. Jednak ”legenda i etos Powstania Styczniowego legły u podstaw odrodzonej Polski, a poświęcenie Powstańców doprowadziło do odrodzenia naszej państwowości po 123 latach niewoli w 1918 roku” – głosi uchwała Senatu. Właśnie do legendy i etosu powstania sięga scenariusz spektaklu ”…A w piersiach święty żar…” – wspomnienia z Powstania 1863 roku. Nie jest zamierzeniem realizatorów przedstawienie historii zrywu narodowego w 1863 roku w układzie chronologicznym, następujących po sobie faktów i zdarzeń, konsekwencji politycznych i narodowych. Podstawowym tworzywem literackim użytym przy konstruowaniu scenariusza są oryginalne materiały odnoszące się do powstania – zapamiętane przez ich uczestników historie i zdarzenia, znalezione w publikacjach przełomu XIX i XX wieku: ”Urywki z pamiętników o powstaniu z roku 1863” zebrane przez Zofię Szybalską, ”Wspomnienia z powstania 1863 roku” spisane przez Kornela Zielonkę, ”Pamiętniki Powstania Styczniowego” Józefa Białyni Chołodeckiego czy wydana w pięćdziesiątą rocznicę powstania przez Jana Nepomucena Rayskiego ”Kartka z powstania 1863/64” pod znamiennym tytułem ”Społem i zgodą”. Przywołując autentyczne wspomnienia i refleksje uczestników powstania, przeplatane pieśniami i piosenkami – które powstawały wtedy z potrzeby serca i chwili, a utrwalając emocje i przeżycia ludzi – opowiadają, czasem ironicznie, o powstańczej wojaczce – autor scenariusza chce przybliżyć atmosferę tamtych czasów oraz motywy, jakimi kierowali się młodzi, ”bezimienni bohaterowie, pełni poświęcenia bezgranicznego”. Jeden z uczestników Powstania 1863 roku wyznaje: ”Bo jest coś takiego we krwi, że jak Polak narodowe znaki zobaczy i trąbkę usłyszy, to wszystkie rozumowania biorą w łeb i uczucie, i zapał swoje robią”.

 

A poeta dodaje: ”…więc górą wiara strzelcy, Masz w ręku broń a w piersiach święty żar”.
A.

Realizatorzy:
scenariusz – Andrzej Tenard
kierownictwo artystyczne – Adam Martin
kierownictwo muzyczne – Mirosław Racewicz
reżyseria i choreografia – Jacek Tomaszewski
dyrygenci – Piotr Racewicz, Tomasz Labuń
przygotowanie chóru – Paweł Szkop
kierownictwo techniczne – Tadeusz Rodenko

Premiera: 23 stycznia 2013 r., Sala koncertowa Klubu Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie.

  • „Sobiesciada, czyli Venus z Marsem przymierze zwycięskie
    (w hołdzie victorii wiedeńskiej 1683)”.

Premiera: 12 września 2013 roku w Pałacu w WilanowieSobiesciada

Okazja uczczenia artystycznym przedsięwzięciem 330. rocznicy zwycięstwa króla Jana Sobieskiego pod Wiedniem, tym bardziej w miejscu tak godnym, jak dziedziniec wilanowskiego pałacu, to gratka nie lada, a zarazem wyzwanie niełatwe – tak w zamyśle, jak w realizacji. Nawet namiastki bitwy samej zrekonstruować nie sposób, z drugiej zaś strony sławetną husarię w sposób jakiś pokazać zdałoby się. Konie powinny zaparskać, a skrzydła zaszumieć… Bitwa i jej gloria była jednakże li tylko pointą pewnej sekwencji poprzedzających ją wydarzeń w Europie i w Polsce, przeżywającej podówczas czasy burzliwe, wojenne… Historycznie ciekawe, obyczajowo barwne…

Chorąży wielki, a potem marszałek wielki koronny, hetman polny, następnie hetman wielki koronny, wreszcie polski król – Jan Sobieski, Europę zbawiając nie spadł nagle z nieba; istniał wcześniej – z krwi i kości, inteligencję i temperament, wyjątkową sposobność do udatnej wojaczki, a i… do amorów w sobie skupiając. Pisał Boy-Żeleński, że nawet bez odsieczy wiedeńskiej, wszedłby Jan III na trwale do historii… literatury. [Sobieski miał zapewne świadomość, że takich potyczek jak te, które dotąd staczał, były w historii tysiące; ale miał zarazem przeczucie, że taką przygodę miłosną jak jego niełatwo znalazłoby się w dziejach i że „wieki o niej będą mogły pisać”.] Otóż to… Sobieskiego z Marysieńką rozdzielić niepodobna i ten fakt zasługuje, by go odbiorcom widowiska przypomnieć…

Poszczególne elementy „układanki” (gdybyż istniały podówczas puzzle) Sobieski-Polska-Wiedeń dają się ułożyć w sekwencje – Rycerz – Miłość – Dama – Bohaterstwo – Ojczyzna – Sława i Chwała. I taką właśnie opowieść z wiedeńską odsieczą w finale zamierzają przedstawić Państwu artyści RZAWP.

Żyjący w siedemnastowiecznej Polsce żołnierze Sobieskiego, późniejsi tryumfatorzy spod Wiednia, mieli wprzódy sposobności wiele, by zaprawiać się w bojach i potyczkach, wyćwiczyć wojenne rzemiosło ze Szwedami, Tatarami, Rosjanami. Wojowali i śpiewali o tym pieśni. W przerwach od wojaczki, w życiu codziennym dbali o majętności, gościli się, ucztowali, polowali, bawili się, hulali, wadzili ze sobą, miłowali… O tym wszystkim jest też „SOBIESCIADA…” (element tytułu zapożyczony z poemy historycznej, z 1836 r., Ludwika Skarbka Michałowskiego).

Ze sceny zabrzmią pieśni i utwory instrumentalne z epoki (tańce barokowe polskie i francuskie), jak też chronologicznie późniejsze (jak choćby fragmenty Śpiewów historycznych Juliana Ursyna Niemcewicza z muzyką Franciszka Lessla, czy pieśń wiedeńską Adama Kowalskiego, płodnego autora i zarazem kompozytora dwudziestolecia międzywojennego). Usłyszymy frazy zaczerpnięte z Pamiętników Jana Chryzostoma Paska, utworów Jana Andrzeja Morsztyna, tytułowej Sobiesciady Ludwika Skarbka Michałowskiego i innych autorów barokowych. Uważny widz i słuchacz odnajdzie wplecione w SOBIESCIADĘ „cytaty” nawet osiemnastowieczne (np. Odę do wąsów Franciszka Dionizego Kniaźnina czy Pochwałę wesołości Franciszka Bohomolca), jednak na tyle zakorzenione i zrośnięte z sarmacką tradycją, tyle z niej czerpiące, że szkoda byłoby ich nie przytoczyć – w owej palecie cech, zachowań i postaci dla sarmackości typowych. Pojawią się też teksty stylizowane, napisane specjalnie dla widowiska.

O odsieczy wiedeńskiej krąży wiele anegdot; dosyć popularną, acz nie mającą potwierdzenia w źródłach, jest ta o specyficznym dialogu wezyra Kara Mustafy z królem Sobieskim. Przed bitwą wiedeńską miał wezyr wysłać do Lwa Lechistanu korzec maku na znak, że tyle ma żołnierzy pod sobą, ile jest tych ziarenek w korcu – niezliczoną ilość. Miał na to Sobieski odesłać garniec pieprzu z komentarzem, że Polaków jest tylko tyle ile ziarenek pieprzu, ale niech no ktoś spróbuje je zgryźć!

Żywimy przekonanie, że „SOBIESCIADA…” okaże się widowiskiem do zgryzienia… całkiem strawnym. A być może, przy okolicznościach sprzyjających – smakowitym.

Krzysztof Rozner

Realizatorzy:
scenariusz: Krzysztof Rozner
kierownictwo artystyczne: Adam Martin
kierownictwo muzyczne: Mirosław Racewicz
reżyseria: Jerzy Woźniak, Jacek Tomaszewski
choreografia: Jacek Tomaszewski
dyrygenci: Piotr Racewicz, Tomasz Labuń
przygotowanie chóru: Paweł Szkop
kierownictwo techniczne: Tadeusz Rodenko

  •  „Niepodległość chce twarz mieć pogodną…”

– uroczysty koncert z okazji Narodowego Święta Niepodległości
Premiera: 10 listopada 2013 r. w Filharmonii Narodowej w Warszawie

Zespół zaprezentował w I części koncertu fragmenty spektaklu pt. „Czego ułan nie dośpiewa, to piechur dopowie…”, a  w II części koncertu wystąpił Zespół Plateau z „Projektem Grechuta”. Wraz z zespołem Plateau wystąpili gościnnie Małgorzata Ostrowska, Anna Wyszkoni, Krzysztof Kiljański oraz Piotr Cugowski.

Niepodległość chce twarz mieć pogodną...

 

 

„Czego ułan nie dośpiewa, to piechur dopowie…”

– […] –  Pieśń ujdzie cało… –  pisał poeta. I to ona właśnie okazuje się być najtrwalszym i najbardziej uniwersalnym emocjonalnym nośnikiem i przetrwalnikiem ludzkiej wrażliwości. Przywołując przeszłość, pozwala pielęgnować narodową tożsamość. Niektóre z pieśni żołnierskich, zwłaszcza te o skondensowanym ładunku treściowym i emocjonalnym, przybierały niejednokrotnie uroczysty charakter utworów hymnicznych. Ich każdorazowe wykonanie wywoływało i nadal wywołuje wzruszenie, refleksję…Ale jest też wiele znanych i lubianych, a także przyprószonych patyną historii żołnierskich piosenek, które upodobali sobie zarówno wojacy, jak też słuchający ich cywile. W owych piosenkach właśnie –  podczas znojnych trudów, w swej doli-niedoli  –   odnajdywali żołnierze  wytchnienie, z nich  –  niczym z ożywczego źródła  –  czerpali pogodę ducha, siły do ofiarnego czynu. […]W  spektaklu Czego ułan nie dośpiewa, to piechur dopowie… zamierzamy przywołać mniej znaną twarz żołnierskiego życia i wojskowej obyczajowości  –  twarz uśmiechniętą, radosną. […]Chcemy  –  w formie ułańsko-piechurskich przekomarzanek   –  posiłkując się popularnymi piosenkami i tekstami znakomitych „wojskowych” (choć nie jedynie) autorów okresu międzywojnia, a i współczesnych, pokazać publiczności możliwie prawdziwy obraz i charakter polskiego żołnierza, z jego przywarami i zaletami, wadami i cnotami. Z jego autentycznym, niekiedy dosadnym komentowaniem otaczającego świata.[…]Warto wspomnieć, że w II Rzeczpospolitej działało wiele teatrzyków i tzw. scenek żołnierskich,  niekiedy tworzonych doraźnie,  korzystających zarówno z twórczości anonimowej, ale też sięgających po ambitne teksty i muzykę . Artyści Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego czują się w znacznej mierze spadkobiercami i kontynuatorami również i tego, nazwijmy to  –  bardziej swobodnego nurtu  –  żołnierskiej twórczości i kultury.  Przygotowywane przez Zespół spektakle (m.in. widowisko Z mundurem, z humorem…)  wykorzystują i przypominają publiczności oryginalne teksty, przedstawiające w sposób humorystyczny żołnierzy i wojsko, towarzyszące legionistom i żołnierzom II RP.KKR

Realizatorzy:
scenariusz – Krzysztof Rozner
kierownictwo artystyczne – Adam Martin
kierownictwo muzyczne – Mirosław Racewicz
reżyseria – Jacek Tomaszewski, Jerzy Woźniak
choreografia – Jacek Tomaszewski,
dyrygenci – Piotr Racewicz, Tomasz Labuń
przygotowanie chóru – Paweł Szkop
kierownictwo techniczne – Tadeusz Rodenko

  • Wykonawcy:Soliści, Chór, Męski Kwintet Wokalny,
    Balet, Orkiestra Symfoniczna RZAWP

Premiera: 28 listopada 2013 r., Sala koncertowa Klubu Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie.

 

  • A z piekła do nieba blisko tak…”

– Powstanie Warszawskie w słów odłamkach i pieśniach
Premiera: 20 października 2014 r. w Teatrze Wielkim Operze Narodowej w Warszawie

Koncert upamiętniający Powstanie Warszawskie dedykowany był jego bohaterom, jak również innym weteranom walk o niepodległość Ojczyzny. Widzowie mogli doświadczyć niezwykłej scenicznej opowieści  w 70. rocznicę Powstania Warszawskiego, nawiązującej do bogatej spuścizny powstańczej, zawartej w pieśniach i utworach poetyckich.

realizatorzy

Wykonawcy:

Soliści: Monika Chodyna, Julia Nowicka, Aleksandra Okrasa-Wachowska,
Judyta Nowak, Elżbieta Górnicka, Mariusz Borzyszkowski, Roman Kogut,
Wiktor Szymonowicz, Andrzej Wiśniewski, Monika Marzec, Joanna Lichorowicz, Antonina Ziombska,
Sławomir Greś, Bartłomiej Mazurek, Mariusz Karpiński

Chór, balet oraz orkiestra symfoniczna Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego

Gościnnie: Wiktoria Wolańska, Maciej Cymorek (studenci Akademii Teatralnej w Warszawie)

Konferansjerzy: Anna Bukowska, Tomasz Szuran

A z piekła do nieba blisko tak…

  • „O Żołnierzach Wyklętych opowieść…”

– Koncert z okazji Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych
Premiera: 29 lutego 2016 r. w Teatrze Polskim w Warszawie

Koncert miał formę muzyczno-poetyckiej etiudy w której wykorzystane zostały fragmenty pamiętnika kpt. Zdzisława Brońskiego „Uskoka”, stanowiące kanwę narracyjną.

W programie znalazły się oryginalne piosenki, których autorami byli żołnierze wyklęci (słowa i muzyka) oraz utwory pisane często do muzyki znanych polskich piosenek i pieśni patriotycznych, m.in.: Myśmy rebelianci – muz. Pierwsza Brygada, NSZ – to my! – muz. Gdy szedłem raz od warty…, Pieśń partyzancka – muz. Zmarł biedaczysko…, Pieśń oddziału Cichego – muz. Maszerują chłopcy.., Hymn 5. Wileńskiej Brygady AK   – muz. Piechota.

Nie zabrakło też znanych i utrwalonych w repertuarze patriotycznym pozycji, m.in.: Modlitwa obozowa, Idą, idą leśni…, Hymn Polski Podziemnej, Hymn wileńsko-nowogrodzkich oddziałów AK.

Wykorzystane zostały utwory poetyckie autorstwa Zbigniewa Herberta w interpretacji Jerzego Zelnika m.in. Wilki Wiersz pochodzący z wydanego w 1992 r. zbioru Rovigo oraz Trzy wiersze z pamięci ze zbioru Struna światła czy Modlitwa Żołnierzy NSZ autorstwa ks. bp Henryka Strąkowskiego.

Spektakl zakończył współczesny utwór napisany w hołdzie żołnierzom wyklętym autorstwa Leszka Pawła Czajkowskiego Podziemna Armia powraca w wykonaniu wszystkich wykonawców koncertu.

Uzupełnieniem całości była prezentacja multimedialna, w której zostały wykorzystane materiały ze zbiorów IPN, Muzeum Powstania Warszawskiego oraz Archiwum Akt Nowych.

 

O Żołnierzach Wyklętych opowieść...

Realizatorzy:
kierownictwo artystyczne: Adam Martin
kierownictwo muzyczne: Mirosław Racewicz
scenariusz: Adam Martin
reżyseria: Jacek Tomaszewski
układ taneczny: Sławomir Greś, Joanna Lichorowicz
przygotowanie chóru: Paweł Szkop
projekcja multimedialna: Krystian Drywa
dyrygenci: Piotr Racewicz, Tomasz Labuń
kierownictwo techniczne: Tadeusz Rodenko

  • „Ortus Poloniae”
    – Widowisko historyczne z okazji 1050. rocznicy chrztu Polski.
    Premiera: 19 czerwca 2016 r., Taczów

Wykorzystując teksty źródłowe oraz polskie pieśni religijne i hymniczne, chcieliśmy przypomnieć w formie artystycznej pokolenia naszych praojców, którzy budowali nasz język, kulturę i tożsamość narodową.

W specjalnie przygotowanym na tę okazję scenariuszu Ortus Poloniae wykorzystaliśmy fragmenty Roczników Jana Długosza, cytaty z homilii Świętego Jana Pawła II wygłoszonej podczas mszy św. w Gnieźnie w 1979 roku oraz fragmenty książki Pamięć i tożsamość. Ta historyczna narracja przeplatana jest, powstałymi na przestrzeni wieków (X – XX wiek), pieśniami religijnymi i hymnicznymi, które w tysiącletniej tradycji naszego narodu odgrywały szczególną rolę – podniosłe, uroczyste, opiewały niezwykłe czyny i ludzi, upamiętniały wielkie wydarzenia związane z obroną wolności i niepodległości.

Pieśni patriotyczne stawały się zawołaniem bojowym dodając sił żołnierzom i powstańcom, rozpalały miłość do ojczyzny, symbolizowały jedność i odrębność narodową.

Przekazywane z pokolenia na pokolenie są świadectwem historii i naszej tożsamości narodowej, w nich przetrwał duch narodu. To o nich pisał Adam Mickiewicz:

O pieśni gminna, ty stoisz na straży
Narodowego pamiątek kościoła.
Z archanielskimi skrzydłami i głosem –
Ty czasem dzierżysz i miecz archanioła.
Płomień rozgryzie malowane dzieje,
Skarby mieczowi spustoszą złodzieje,
Pieśń ujdzie cało…

 Spośród całego bogactwa polskich pieśni patriotycznych wybraliśmy dla Państwa te najpiękniejsze…

W spektaklu wykorzystaliśmy także III część Symfonii Feliksa Nowowiejskiego (w transkrypcji na orkiestrę symfoniczną) w wykonaniu orkiestry symfonicznej RZAWP, inspirowaną najstarszą polską pieśnią Bogurodzicą.

 

Dyrektor RZAWP – Adam Martin

Ortus Poloniae

  • „Ojczyzno ma”
    – Uroczysty koncert z okazji 40-lecia powstania Komitetu Obrony Robotników.
    Premiera: 23 września 2016 r., Teatr Polski w Warszawie

Zespół zaprezentował program pt. „Ojczyzno ma”, w którym przypomniał m.in. o walkach niepodległościowego podziemia powojennego, wydarzeniach z czerwca 1956 r. w Poznaniu, demonstracjach studenckich z marca 1968 r., masakrze robotników na Wybrzeżu w 1970 r. , strajkach i protestach robotniczych w czerwcu 1976 r. w Ursusie, Radomiu i Płocku, które doprowadziły do utworzenia KOR-u.

Podczas koncertu można było usłyszeć m.in. takie utwory jak „Boże coś Polskę”, „Rotę”, „Obławę”, „Balladę o Janku Wiśniewskim”,  „Żeby Polska była Polską”, „Podziemna armia powraca”.

Zapraszamy do obejrzenia zdjęć z uroczystości

  • „Moją Ojczyzną jest Polska Podziemna…”
    – koncert z okazji 75. Rocznicy przekształcenia Związku Walki Zbrojnej w Armię Krajową
    Premiera: 14 lutego 2017 r., Teatr Polski w Warszawie

W przedstawieniu w sposób symboliczny zaprezentowano losy i heroiczną walkę Polaków w latach II wojny światowej, a następnie w czasach terroru komunistycznego.

 Autorzy na potrzeby spektaklu wybrali tylko te zdarzenia z tragicznej drogi Polaków do wyzwolenia, które w szczególny sposób utrwalone zostały
w piosenkach i poezji. Przywołane zostały m.in. działania: Szarych Szeregów, walki podziemia, utworzenie Armii Krajowej, bitwa pod Monte Casino, Powstanie Warszawskie, walka żołnierzy wyklętych, represje i zsyłki na Sybir; a także postaci dowódców: Władysława Sikorskiego, Władysława Andersa, Stefana Roweckiego, Leopolda Okulickiego.

Wybrane wydarzenia historyczne – znaczące bitwy, postacie dowódców – zostały zaprezentowane w formie sekwencji na które złożyły się autentyczne piosenki, poezja i teksty źródłowe.

Wykonawcy:

  • Soliści, grupa wokalna „Why Not”, kwartet męski „Chorus Line”, chór, balet, orkiestra symfoniczna RZAWP
  • Narrator – Tomasz Szuran,
  • Aktor – Dariusz Kowalski (gościnnie)
  • Prowadzenie koncertu: Anna Bukowska

 

Realizatorzy:

  • scenariusz i kierownictwo artystyczne – Adam Martin
  • kierownictwo muzyczne – Mirosław Racewicz
  • reżyseria i choreografia – Jacek Tomaszewski
  • przygotowanie chóru – Paweł Szkop i Artur Małecki
  • dyrygenci – Piotr Racewicz, Tomasz Labuń
  • kierownictwo techniczne – Tadeusz Rodenko i Robert Zapora

Ortus Poloniae

  • „Dla Ciebie, Polsko, i dla Twojej chwały…”
    (etiuda poświęcona generałowi Józefowi Hallerowi)

– Etiuda poetycka „Dla Ciebie, Polsko, i dla Twojej chwały…” to collage  splecionych w spektakl sceniczny: muzyki, pieśni, poezji oraz fragmentów archiwalnych tekstów wspomnień, rozkazów, dekretów, telegramów związanych z utworzeniem armii błękitnej we Francji w 1917 roku oraz z postacią generała Józefa Hallera – przedstawionego jako dowódcę, Polaka i gorącego orędownika Matki Boskiej Jasnogórskiej. Etiuda przywołuje cztery ważne wydarzenia historyczne: utworzenie armii polskiej we Francji, powrót żołnierzy do Polski w 1919 roku, zaślubiny z morzem w lutym 1920 roku oraz wojnę polsko – bolszewicką i bitwę warszawską w sierpniu 1920 roku.

Premiera: 21 kwietnia 2017 r., Klub Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie

Dla Ciebie, Polsko, i dla Twojej chwały…

2. Programy edukacyjne w wykonaniu solistów, baletu i orkiestry koncertowej:
  • „A na tej fladze biel jest i czerwień…”
    – program z cyklu „Polskie symbole narodowe” przygotowany z okazji Święta Flagi Rzeczypospolitej          Polskiej. Premiera: 2 maja 2007 r., Plac Zamkowy w Warszawie.
  • „Pieśni ojczyzny pełne”
    – spektakl z cyklu „Polskie symbole narodowe” zrealizowany z okazji 210. rocznicy powstania hymnu narodowego. Premiera: 30 września 2007 r., Warszawa – Praga Północ (scena w plenerze).
  • „W krwawym polu srebrne ptaszę…”
    – widowisko z cyklu „Powstania narodowe” poświęcone 145. rocznicy wybuchu powstania          styczniowego. Premiera: 30 stycznia 2008 r., Klub DGW w Warszawie.
  • „Leć, orle biały…”
    – program edukacyjno-historyczny z cyklu „Polskie symbole narodowe” poświęcony godłu państwowemu. Premiera: 16 kwietnia 2008 r., Klub DGW w Warszawie.
  • „Oto dziś dzień krwi i chwały…”
    – spektakl słowno-muzyczny z cyklu „Powstania narodowe” nawiązujący do historii powstania listopadowego. Premiera: 29 listopada 2008 r., Podchorążówka – Łazienki Królewskie w Warszawie.

3. Programy rozrywkowe
– prezentujące najpopularniejsze arie operetkowe i operowe, znane i lubiane piosenki ze światowych musicali oraz muzyki filmowej, jak również współczesne przeboje i piosenki wojskowe.

  • ”Z mundurem, z humorem…”
    – wycieczki wsteczne, nobliwe i… niezbyt wszeteczne (1914-1939). Proponowane przez  scenarzystę i realizatorów śpiewane i tańczone ”obrazki” sięgają do okresu międzywojnia (1918-1939), z jego charakterystycznym kolorytem historyczno-obyczajowym, specyfiką żartu – w naszym przypadku żołnierskiego – pointując całą zabawę akcentem współczesnym. Wykorzystane zostały przy tym materiały znalezione w publikacjach z tamtego czasu – antologiach utworów, m.in. poety i kompozytora Adama Kowalskiego, kolekcjonera legunowo-ułańskich cymeliów Bogusława Szula, jak też w opracowaniach traktujących o zasadach postępowania i regulaminach, obowiązujących wówczas w Wojsku Polskim, choćby w opracowanym przez Zygmunta Berlinga, Stanisława Próchnickiego  i Stanisława Kramara w 1931 r. vademecum Oficer.

Realizatorzy:

scenariusz – Krzysztof Rozner
kierownictwo artystyczne – Adam Martin
kierownictwo muzyczne – Mirosław Racewicz
reżyseria i choreografia – Jacek Tomaszewski
dyrygenci – Piotr Racewicz, Kazimierz Ołtarzewski
przygotowanie chóru – Paweł Szkop
reżyseria dźwięku – Paweł Czyżewski, Dariusz Schwerin
reżyseria świateł – Andrzej Leszczyński, Adam Gorsiak
kierownictwo techniczne – Tadeusz Rodenko

Premiera: 10 listopada 2011 r., Teatr Polski w Warszawie.

  • ”Przechadzki Wiedeńskie i Okoliczne”
    – przeboje muzyki operetkowej. Program przygotowany z okazji jubileuszu 60-lecia Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W Przechadzkach wiedeńskich i okolicznych staraliśmy się upleść z nich opowieść o  miłości ludzkiej i miłości do Wiednia – jego nieodpartego, zniewalającego uroku. Jest zatem kultura muzyczna starej stolicy austro-węgierskiego cesarstwa, są też utrzymane w stylu okolice kulturowe i muzyczne – pojawiają się kontynuatorzy operetkowych klasyków, autorzy dobrze kojarzonych, rozbrzmiewających ze scen i estrad arii i pieśni, tańców i melodii… Stąd soczysty walc Wiener Praterleben Sigfrieda Translautera, aria z Wiktorii i jej huzara Paula Abrahama, zadzierżysty marsz Wiedeń, na zawsze Wiedeń (Wien bleibt Wien) Johanna Schrammla i wreszcie balsamiczne kompozycje Roberta Stolza – Wiosna na Praterze (Im Prater bluh’n wieder die Baume…) czy Walc na dwa serca (Zwei Herzen in Dreivierteltakt). Kto dziś pamięta, że autorem nader cenionego przez Wiedeńczyków, uważanego za nieoficjalny hymn Wiednia – Wien, Wien, nur du allein (Wiedeń – miasto mych marzeń…) napisanego w 1913 r. – był Polak z pochodzenia Rudolf Sieczyński (1879-1952). Najwłaściwszym finałem Przechadzek… wydał się nam śpiew jednoczący ludzi wokół wartości (niech, gdzieś tam – złoto toczy się w krąg!…) według naszych bohaterów najcenniejszej… Kończymy naszą naddunajską opowieść fragmentem Traviaty  Giuseppe Verdiego, kompozytorskiego giganta, chociaż to zupełnie inne rewiry i inna nie operetka a opera… Co nie przeszkadza poddać się zniewalającej magii Libiamo… – Więc pijmy na chwałę miłości…

Realizatorzy:scenariusz – Krzysztof Rozner
kierownictwo artystyczne – Adam Martin
kierownictwo muzyczne – Mirosław Racewicz
reżyseria i choreografia – Jacek Tomaszewski
dyrygenci – Piotr Racewicz, Tomasz Labuń
przygotowanie chóru – Paweł Szkop
kierownictwo techniczne – Tadeusz Rodenko

Premiera: 29 listopada 2011 r., Sala koncertowa Klubu Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie.

  • ”Uczuć wicher, wyznań smak” 
    (musicalowy kalejdoskop).

    Sięgajmy do gwiazd…
    Partyturę – musicalowego w charakterze widowiska – tworzą muzyka i teksty piosenek z tytułów różnych, pozornie ze sobą niezwiązanych. Chcielibyśmy scalić je uniwersalną klamrą Nietzscheańskiej apollińskości i dionizyjskości (pojęć wprowadzonych przez filozofa w jego pierwszej książce „Narodziny tragedii”), którym to ulegają przewijające się przez scenę postaci (kreowane przez śpiewaków i tancerzy).

    Apollińskości odpowiada świat zjawisk lub marzeń – to dążność do obrazowania świata przez tworzenie jego pozoru; przesłania on prawdę o życiu, a przez to czyni je łatwiejszym do zniesienia. Czyż przykładem takiego pojmowania świata nie jest marzący o wzajemności Dulcynei i walczący z wiatrakami Cervantesowski Don Kichot? Albo Dziewczyna „Senna” śpiewająca o tym, że miłość we śnie wieczna jest, lecz zaraz potem – to trucizna jest  nie sen, a burza każdą tęczę zmiata ?
    Przeciwstawieniem apollińskości jest dionizyjskość – żywioł będący  istotą życia, dziką nieokreślonością, chaosem i nieokiełznaniem. Jako stan  upojenia i ekstazy, umożliwia ona  oświadczenie rzeczywistości takiej, jaka jest sama w sobie. Dionizyjskość jest przejawem przepełniającej życie woli mocy. Jakże dionizyjski w swych zmaganiach z losem okazuje się główny bohater „Greka Zorby”, gloryfikujący życie w żywiołowym tańcu!  Wspólny mianownik dla Don Kichota i Zorby, bohaterów „West Side Story” i „Nędzników”, postaci z tak różnych musicali wykorzystanych w widowisku,  to d ą ż e n i e do o s o b i s t e j w o l n o ś c i – wolności wyrażania uczuć, poglądów, postaw, deklaracji, wolności artystycznej wypowiedzi w komentowaniu świata, ludzkich losów… Taką wyraźną „wolnościową deklaracją” jest song Idź własną drogą…, wzywający do poniesienia się po klęsce, wyzwolenia z marazmu, z bezsilności, do wolnego wyboru, do samookreślenia się wobec nie zawsze przyjaznej rzeczywistości. Niekiedy też „traci się” wolność niejako na własne życzenie, całkiem świadomie (o ile świadomością nazwać można stan miłosnych uniesień!) – w piosenki sieć złowiłaś mnie, swą wolność dać  ci chcę…wyznaje zakochany Don w Jesteś mym przeznaczeniem… Chociaż, trudno się temu dziwić, gdy inny bohater, z żywiołowego finału „West Side Story”, trafiony strzałą Amora, oznajmia: – życie me doświadczyło bodaj najświętszej z prawd, na co słyszy odpowiedź: – czekałam by krążyła miłość we krwi
    – Jest tak, że ten nasz świat raz tuli nas, raz nie rozpieszcza… – przypomina w pewnym momencie potężny chóralny „głos opatrzności”. Od przeznaczenia uciec trudno. Wszyscy wspomniani bohaterowie, podobnie jak odbierająca  spektakl publiczność, doświadczają życia przeplatanego marzeniami i pozorami, jak też namiętnościami i żywiołowością. Przypomnienie takiego – „dwubiegunowego” – bogactwa życia wydaje się być zasadnym zamierzeniem scenariuszowym.
    „Łącznikiem” kolejnych sekwencji widowiska i jego postacią wiodącą jest Alexis Zorba – uczestniczący we wszystkich scenach jako człowiek-symbol, który mimo wielu cierpień i dramatycznych przeżyć zachowuje optymizm i pogodę ducha. Dostrzega piękno świata, umie cieszyć się każdą chwilą, a swoim optymizmem zaraża każdego, kogo spotka na swej obfitej w przygody drodze Alexis Zorba nawet w niepowodzeniach (– Spójrz, szefie, jaka piękna katastrofa!) dostrzega głębszy sens. Wierzy w gwiazdę przeznaczenia…
    – To jest mój cel, dosięgnąć chcę gwiazd – deklaruje Człowiek z La Manchy.  Do gwiazd, w ich wymiarze niemal transcendentnym i nie do końca poddającym się rozumowi, jak też oddziaływaniu na emocje, pragną sięgać i inne musicalowe postaci z naszej opowieści. A przewodnikami na tej „gwiezdnej drodze” niechaj będą artyści Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego.

KKR

Realizatorzy: scenariusz – Krzysztof Rozner
kierownictwo artystyczne – Adam Martin
kierownictwo muzyczne – Mirosław Racewicz
reżyseria – Jacek Tomaszewski, Zbigniew Czeski
choreografia – Jacek Tomaszewski, Iwona Runowska
dyrygenci – Piotr Racewicz, Tomasz Labuń
przygotowanie chóru – Paweł Szkop
kierownictwo techniczne – Tadeusz Rodenko

Premiera: 12 czerwca 2013 r., Sala koncertowa Klubu Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie.

  • „Każdemu wolno kochać” 
    (starych piosenek filmowych czar)

– Widowisko „Każdemu wolno kochać…” przenosi Widzów do przedwojennej Warszawy i przywołuje niezapomniane po dziś dzień melodie i piosenki tworzone na potrzeby spektakli kabaretowych oraz przeżywającego wówczas okres świetności polskiego kina.

Premiera: 21 kwietnia 2017 r., Klub Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie

Kazdemu wolno kochac

4. Programy z wykorzystaniem muzyki sakralnej:

  • artystyczna oprawa mszy świętej
  • koncerty muzyki religijnej z okazji różnych uroczystości religijnych
  • koncerty kolęd (50 najpopularniejszych kolęd w artystycznym opracowaniu) – polskie kolędy i pastorałki, zagraniczne piosenki świąteczne, kolędy patriotyczne

5. Koncerty zespołów kameralnych:

  • kwartetu smyczkowego – repertuar obejmuje utwory wielkich mistrzów, muzykę popularną oraz przeboje muzyki filmowej
  • kwintetu dętego – z repertuarem napisanym specjalnie na flet, obój, klarnet, fagot oraz róg
  • kwartetu klarnetowego – posiadającego w swoim repertuarze transkrypcje muzyki klasycznej oraz tradycyjne utwory rozrywkowe
  • sekcji rytmicznej – ze standardami jazzowymi, znanymi przebojami oraz współczesnymi piosenkami wojskowymi w wersjach instrumentalnych

 

:: KONCERTY CHÓRU ::

Chór RZAWP w swoim dorobku artystycznym posiada imponujący repertuar: współczesne piosenki wojskowe, pieśni patriotyczne i historyczne, partie operowe i operetkowe, chorał gregoriański oraz pieśni religijne. Jest stale obecny w artystycznej oprawie liturgii uroczystych mszy świętych, głównie w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, ale także w innych świątyniach w kraju. Za dokonane nagrania Chór otrzymał wiele wyróżnień, m.in. przyznane przez Związek Producentów Audio Video „Złotą Płytę” i dwie „Platynowe Płyty”. Jest również laureatem nagrody Wojskowego Ordynariatu Polowego – Benemerenti 2001 .

:: KONCERTY OKOLICZNOŚCIOWE ::
Co roku Reprezentacyjny Zespół Artystyczny Wojska Polskiego bierze udział w koncertach okolicznościowych, organizowanych z okazji świąt narodowych i ważnych rocznic chwały oręża polskiego. Prezentuje specjalnie przygotowane programy, składające się z utworów i pieśni historycznych, żołnierskich oraz patriotycznych. Koncerty te, przygotowywane w historycznych kostiumach, cieszą się nieustannie wielkim powodzeniem. Za niezwykle ważną powinność i satysfakcję Zespół poczytuje sobie spotkania z młodymi widzami. Soliści, chór, balet oraz orkiestra symfoniczna i orkiestra koncertowa od ponad 20 lat przynajmniej raz w roku występują w cyklu niedzielnych koncertów dla dzieci i Czwartkowych Spotkań Muzycznych na estradzie Filharmonii Narodowej w Warszawie.

 


Reprezentacyjny Zespół Artystyczny Wojska Polskiego


The Representative Artistic Ensemble of the Polish Armed Forces